Pozostanę zupełnie nieoryginalnym, gdy powiem, że oczekiwałem z niecierpliwością na kolejny obraz Mamoru Oshiiego. W celu uniknięcia tegoż mogę jedynie przyznać dodatkowo, że podczas owego oczekiwania istniał we mnie pewien niepokój. Od jakiegoś czasu kolejne (także te krótkometrażowe) projekty Oshiiego-sensei powodowały, że stawiałem sobie pytania odnośnie drogi, jaką twórca ten przyjmie w przyszłości. Gdy po raz wtóry oglądałem jego ostatni wysokobudżetowy projekt („Innocence”), miałem nieodparte wrażenie, że oto mamy do czynienia z kulminacją pewnej epoki. Przez obraz, obok jego monumentalności, przewijały się sygnały dekadenckiej melancholii. W „Innocence” Mamoru Oshii nie próbował prezentować już „jedynie” kondycji ludzkiej cywilizacji, ale sygnalizował także osiągnięcie pewnego punktu w swoim procesie artystycznym. Późniejsze eksperymentalne „Tachigui: The Amazing Lives of the Fast Food Grifters” (2006) z kolei wydawało się jakimś podsumowaniem, rozliczeniem się ekscentrycznego reżysera ze swoim życiem i dorobkiem, a to tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że moje wątpliwości nie są takie znowu bezpodstawne.