Niepowtarzalne kompozycje Włodzimierza Nahornego do tekstów: Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego, Jana Wołka, Andrzeja Poniedzielskiego, Jadwigi Has, Anny Borowej oraz Bogdana Loebla. Są tu zarówno słynne utwory z przed lat ("Jej portret", "Księżyc nad Kościeliskiem", "Czas rozpalić piec", "Pytam zimowych gwiazd") jak i nowe, napisane specjalnie dla Lory Szafran ("Nadchodzi chłód", "To nieprawda", "Bliskość ciszy", "To nieprawda", "Tajne przez poufne").
Liryka tekstów, pióra najlepszych, skłania do, tak dziś potrzebnej releksji i zadumy. Jest to swego rodzaju antologia twórczości Włodzimierza Nahornego jednego z najwybitniejszych polskich twórców. Od dziesięcioleci lat jest on jedną z najwybitniejszych i najważniejszych postaci na naszej scenie.
Interpretacje Lory Szafran są rozwinięciem idiomu zawartego w samych piosenkach. Wokalistyka jej jest niesłychanie swobodna, wyczulona na niuanse oraz subtelności frazy i barw. Jednocześnie dysponuje ona ogromną skalą oraz dynamiką. Jest to muzyka na wskroś oryginalna, nie mająca sobie równej, tak jak cała twórczość Włodzimierza Nahornego, poezja, romantyzm, refleksja, język niedefiniowalny i nieprzewidywalny. Jest to ewenement na polskim rynku muzycznym. Najwyższej próby poziom artystyczny idzie w parze z fenomenem popularności. Piosenka "Jej portret" od lat stanowi niedościgniony wzorzec tego gatunku. To antidotum na otaczający nas pseudomuzyczny bełkot, sztuka ambitna a jednocześnie bardzo zrozumiała i komunikatywna.