Witam.
Żeby nie przynudzać przejdę odrazu do rzeczy bo mam kilka spraw które chciałbym poruszyć.
Chcę napisać swoją autobiografię... Nie jestem sławny tylko taki zwykły, pospolity człowiek ze mnie który ma jakąś głębie.

Nie chcę wywyższać się nad nikogo ani mówić co to nie ja ale wiele przeszedłem w życiu... Od dawna noszę się z zamiarem napisania o tym.

Mam 19 lat i pewnie sporo mi się jeszcze przytrafi... Zwłaszcza że droga którą idę... No powiedzmy że nie jest to droga lekka jednak chcę nią przejść bo wiem że na jej końcu leży moje szczęście.

Powiedzcie mi czy warto pisać teraz autobiografię?
Kłębią się we mnie różne uczucia które chciałbym przelać na papier jednakże długa droga jeszcze przedemną... Powinienem poczekać aż uda mi się coś osiągnąć? Czy pisać teraz gdy mam zapał?
Dobrym rozwiązaniem myślę byłoby zanotowanie tego co dotychczas przeżyłem i dokładanie do tego zbioru kolejnych kartek z tego co się w przyszłości przytrafi.

Jeszcze kolejna sprawa... Nie wiem jak piszę się taką autobiografię.
Czy panują tam jakieś zasady? Czy można pisać tylko o swoich przeżyciach i uczuciach z nimi związanymi?

Kupiłem sobie autobiografie pewnego człowieka tak by chociaż zobaczyć jak taka autobiografia wygląda...

Co poradzicie?

Pisz poki masz zapal, poki pamietasz pewne fakty. Z czasem upewnisz sie w tym, ze chcesz pisac autobiografie albo i nie.

Jak pisac? Nie ma zadnych zasad. Pisz po prostu poprawnie.

__________________

Jak opowiadanie, tylko na faktach wziętych ze swojego życia. Tak mi się wydaje.

__________________

Xbox Live: ChybaRyba

Pisz to co czujesz, bez zasad - na tym polega sztuka (oczywiście ortografia i gramatyka muszą być :P).

__________________
Wk***iają mnie dresy, punki, nieroby, żule, pustaki, metale, nowobogaccy, kibole, pseudo gangsterzy, hiphopowcy i kierowcy samochodów.

Ok, zacznę pisać... Zobaczymy jak mi to wyjdzie
Tak jak już pisałem zakupiłem sobie autobiografię pewnego człowieka (zwykłego, niesławnego). Chciałbym zobaczyć jak on przedstawił ,,historię swojego życia".
Dzięki za wypowiedzi

może zaczniesz pisać dzienniki?


to chyba forma łatwiejsza i na dłuższą metę ciekawsza niż autobiografia...


swoją drogą jakże ciekawe musiałeś mieć życie , że już w wieku 19 lat masz materiał na autobiografię....

Cóż myślę że dziennika niestety nie mógłbym pisać gdyż (z tego co pamiętam) trzeba tam uwzględniać dni, miesiące, rok, miejsca a ja z tego wszystkiego pamiętam tylko miejsca, w końcu nazbierało się tego i tamtego przez te 19 lat
Zwłaszcza że od ok. 5 lat miałem jakby pod górkę...

A co do formy pisania... Mam zamiar przedstawić to cóż, bardziej takiej żywej formie.
Pozwolę sobie przytoczyć zdanie które pokazuje dokładnie to co chcę wyrazić:

,,Zapewne z tego samego powodu, dla którego wciąga nas długa rozmowa w pociągu, gdy spotkamy nieznajomego i jedziemy w przedziale tylko we dwójkę. Czasem bywa to spowiedź życia kogoś nieznanego na lotnisku, podczas śnieżycy, gdy ogłoszono wielogodzinne opóźnienie lotów. A może bywamy wścibscy i lubimy podglądać ludzi? A może, gdy sięgamy po wspomnienia znanych i lubianych osób, bo chcemy się do nich zbliżyć?"

Dokładnie jak zaczęła autorka... Chcę by osoba czytająca widziała to moimi oczami, oczywiście wiem że moja w tym rola by tak było ale chodzi tu o to co wyżej jest napisane.

Kiedy opowiadam choć jedno przeżycie, jeden skrawek wspomnień jakiejś osobie widzę że jest zainteresowana...
Po takiej opowieści zawsze widzę albo zdziwienie w oczach, albo po prostu uczucie którego nie da się wyrazić...

Tak... No cóż widzisz, ośrodek szkolno-wychowawczy który zamiast wychowywać zgarsza ludzi lub przygotowuje ich na życie za kratami... Narkotyki które najpierw przysłaniały oczy pokazując jak świetnie za ich pomocą można się bawić a potem niszczyły Cię kawałek po kawałku...
Zatracenie innych ludzi na których Ci zależy, pomoc im niesiona... Czy zawsze skuteczna?
Aż wreszcie do śmierci kumpla który zmarł przez powieszenie... Czemu to zrobił? Do dziś nie wiem, ciągle szukam jego nagrobka. Wiem że kiedyś go znajdę i wtedy pogadam sobie z nim... Nie z nagrobkiem a z kumplem.

Jeszcze wiele innych których już nie chcę wymieniać... Wiele uczyłem się od innych poprzez poznawanie ich historii... Ich historia jakby nie patrzeć stała się także moją. Ich problemy były moimi... Dzięki nim mogę mówić iż posiadam jakąś głębie, jakąś mądrość życiową.
Bo nieważne jak bardzo bagno Cię wciągnie, zawsze możesz próbować z niego wyjść.
O tym będzie moja autobiografia

Pisz puki masz, zapał, wenę. Pisz w każdej chwili kiedy masz natchnienie. Pisz to co było już dawno i to co dzieje się teraz. Najlepiej opisywać to co się dzieje na gorąco, żeby dokładniej opisać to co odczuwasz. Na początku różne historie nie muszą być ładni, spójnie zapisane, kiedyś na spokojnie sobie usiądziesz i poskładasz wszystko w całość.
Możesz skorzystać z jakichś wzorów, ale lepiej żebyś pisał po swojemu, tak jak sam uważasz. To ma być historia o Tobie więc pisz ją w swoim stylu.

PS. Świetny tytuł "Autobiografia NIEsławnego człowieka"

Pisz dla siebie. Jeśli pewnego dnia uznasz, że to ma sens, to pomyślisz co z tym zrobisz. Powiem Ci tak - dzisiaj więcej ludzi pisze książki niż je czyta, więc od razu Ci mówię - na nic nie licz. Pomysł nie jest nowy, więc niestety Ameryki nie odkryłeś. Przede wszystkim zastanów się nad własnym warsztatem, nad językiem, zasobem słownictwa. Po drugie - kup sobie jakąś książkę. Jest dużo poradników jak pisać ciekawie. Po trzecie: jeśli już zaczniesz pisać, pomyśl jak przekazać w swoim dziele jak najwięcej uczuć. Czasem proste historie są poruszające, jeśli odwołują się do czegoś więcej, niż tylko śledzenia kolejnych linijek zapisanych na papierze.

Generalnie, tak jak napisałem na początku, pisz dla siebie. Prawdopodobnie za pół roku stwierdzisz, że to nie ma sensu. No ale mimo wszystko powodzenia i wytrwałości życzę.

__________________
"Jeżeli pamiętamy, że wszyscy jesteśmy pomyleni, to tajemnice znikają, a życie staje się zrozumiałe" - Mark Twain

Cóż dzięki za szczerą wypowiedź, to się ceni

Chcę jednak sprostować... To nie jest tak że chcę napisać po to by dorobić się ,,kokosów". Moim marzeniem jest napisać swoją autobiografię, także widzę w tym większy sens niż tylko ,,napisać książkę".
Jeśli choć jedna osoba sięgnie po tą książkę, przeczyta ją i zrozumie jej przekaz... Będę zadowolony i uznam to za sukces

Ze wszystkim co napisałeś zgadzam się w 100%.
Rację masz że trzeba to napisać ciekawie a nie tylko po to by zapełnić puste linijki.

Tak jak napisałeś... Zapał może mi minąć po pół roku, może przyjdzie zniechęcenie, mam jednak nadzieje że tak się nie stanie i skończę historie swojego życia.